Στο πλανητικό μας σύστημα γύρω από τους πλανήτες περιφέρονται ουράνια σώματα τα οποία κινούνταν ελεύθερα στο σύμπαν. Μπήκαν όμως σε τροχιά γύρω από τους πλανήτες λόγω της έλξης που δημιουργήθηκε μεταξύ των δύο σωμάτων. Δηλαδή το μεγαλύτερο σώμα, το οποίο φυσικά είναι ο πλανήτης, έλκει το κινούμενο ουράνιο σώμα.
Όσο μεγαλύτερος είναι ο πλανήτης, τόσο πιο έντονα έλκει τα σώματα αυτά. Δηλαδή οι πλανήτες με τη μεγαλύτερη βαρυτική έλξη ή αλλιώς βαρύτητα, μπορούν να έλκουν πιο δυνατά. Καταλαβαίνουμε τώρα ότι οι μεγαλύτεροι πλανήτες έλκουν τα άλλα σώματα από πολύ πιο μακριά από ότι οι μικρότεροι πλανήτες. Έτσι τα ουράνια σώματα μπαίνουν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, γίνονται δηλαδή δορυφόροι του.
Μετά από εκατομμύρια χρόνια, συσσωρεύονται πολλά τέτοια σώματα που μπαίνουν σε τροχιά γύρω από τους πλανήτες και έτσι αρχίζει να φαίνεται σαν δακτύλιος. Το ύψος αυτών των δακτυλίων κυμαίνεται σε μερικές εκατοντάδες μέτρα και το πλάτος τους μπορεί να φτάσει σε 250 000 χιλιόμετρα.
Οι πλανήτες που εμφανίζουν πιο έντονα τους δακτύλιος τους είναι ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ποσειδώνας και ο Ουρανός. Πολύ πιο εύκολα όμως διακρίνεται ο δακτύλιος του Κρόνου, γιατί αποτελείται κυρίως από κομμάτια πάγου που αντανακλούν το φως, συνεπώς είναι πιο ευδιάκριτα.
[ Πηγή : http://coolweb.gr ]
