Η ιδέα είναι να δημιουργηθούν ‘νησιά’ έκτασης μισού τετραγωνικού μιλίου, εντός των ωκεανών, όπου θα βρίσκονται φωτοβολταϊκά, τα οποία θα παράγουν ηλεκτρισμό.
Αυτός ο ηλεκτρισμός θα χρησιμοποιείται για να διασπώνται τα μόρια του νερού της θάλασσας και να απομονώνεται το υδρογόνο. Έπειτα το υδρογόνο θα αντιδρά με το διοξείδιο του άνθρακα που βρίσκεται στην ατμόσφαιρα, το οποίο είναι επιβλαβές για το περιβάλλον, και θα παράγεται μεθανόλη που θα χρησιμοποιείται ως υγρό καύσιμο.
Αυτή η μέθοδος θα μειώνει τις ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα αλλά και θα μειώσει την ανάγκη εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα.
Αυτές οι εγκαταστάσεις θα τοποθετούνται σε μέρη των ωκεανών όπου δεν υπάρχουν μεγάλα κύματα ή ακραία καιρικά φαινόμενα. Τέτοιες περιοχές είναι οι θάλασσες στην Νότια Αμερική, στην Βόρια Αυστραλία, ο Αραβικός Κόλπος και στην Νοτιοανατολική Ασία.
Μία τέτοια μονάδα θα μπορεί να παράγει 15.000 τόνους μεθανόλης ετησίως. Τέτοια ποσότητα καυσίμου θα μπορεί να τροφοδοτήσει ένα Boeing 737 για 300 ταξίδια με επιστροφή από την Νέα Υόρκη στο Φοίνιξ.
Οι επιστήμονες λένε ότι το καύσιμο που θα παράγεται θα χρησιμοποιείται σε αεροπλάνα, πλοία, φορτηγά και τρένα.
[Πηγή: www.ecowatch.com]
