Όλα ξεκίνησαν όταν ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο τα σοβαρά παραπτώματα θα υπάγονταν στην αρμοδιότητα του στρατοδικείου και η ποινή θα μπορούσε να είναι θανατική με απαγχονισμό. Σε αυτά τα παραπτώματα περιλήφθηκε και η κατάχρηση του δημόσιου χρήματος.
Το επεισόδιο αφορά 21 κατηγορούμενους, 3 στρατιωτικούς, ένα αστυνομικό, ένα απόστρατο αξιωματικό και 16 πολίτες οι οποίοι οδηγήθηκαν ενώπιον της δικαιοσύνης το 1925. Η κατηγορία που τους αποδιδόταν ήταν η κατάχρηση δημοσίου χρήματος με αθέμιτες μεθόδους. Η πρακτική τους ήταν η εξής, κάποια από αυτά τα άτομα διεκδικούσαν αποζημιώσεις με πλαστές παραστάσεις, για τις περιουσίες τους που δήθεν έχασαν κατά την Μικρασιατική Καταστροφή. Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης, που ήταν στο κόλπο, τις ενέκριναν παράτυπα.
Η δίκη διήρκησε 5 εβδομάδες. Η υπεράσπιση των κατηγορουμένων ισχυρίστηκε ότι τα παραπτώματα διαπράχθηκαν πριν την εξαγγελία του διατάγματος του Πάγκαλου, αλλά το δικαστήριο απέρριψε αυτόν τον ισχυρισμό. Η ετυμηγορία τελικά ήταν, 3 άτομα να καταδικαστούν σε θανατική ποινή δια απαγχονισμού, 2 άτομα σε ισόβια δεσμά, 7 άτομα σε διαφορετικές ποινές φυλάκισης και 9 αθωώθηκαν.
Οι 3 καταδικασθέντες σε θάνατο ήταν ένας αξιωματικός του στρατού, ένας λειτουργός της χωροφυλακής και ένας επιχειρηματίας. Την ημέρα της εκτέλεσης όμως, αποφασίστηκε η μη εκτέλεση του τρίτου. Υπήρξαν έντονες αντιδράσεις για την απόφαση εκτέλεσης, αλλά ο δικτάτορας της Ελλάδας ήταν ανένδοτος. Αποφάσισε να μην δοθεί χάρη στους άλλους 2, για παραδειγματισμό.
Ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα που θα γινόταν εκτέλεση με απαγχονισμό και ήταν ευθύνη του στρατού. Έλαβε χώρα στο Γουδί και παραβρέθηκαν 20.000 κόσμου για να την παρακολουθήσει.
[Πηγή: www.sansimera.gr]
