Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918, μέχρι το 1933, όταν δηλαδη εκλέγηκε ο Αδόλφος Χίτλερ ως καγκελάριος της Γερμανίας, ήταν μια περίοδος μεγάλης αστάθειας για τη χώρα του, όχι μόνο απο οικονομικής πτυχής, αλλά και από κοινωνικής και πολιτικής.
Ο λόγος για αυτά τα προβλήματα, τα οποία βίωνε η Γερμανία, ήταν ότι οι νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Ιταλία οπως και η Ελλάδα, υποχρέωσαν τη Γερμανία στην αποδοχή της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Οι όροι αυτής της συνθήκης ήταν επαχθείς και ταπείνωσαν το Γερμανικό λαο, γιατί έχασε το 13% των εδαφών του, τις αποικίες του αλλά επίσης έπρεπε να καταβάλλει υπέρογκες αποζημιώσεις. Αυτοί ήταν οι λόγοι που πυροδότησαν τον Β’ Παγκοσμίου Πολέμο.
Η Ιταλία, αν και νικήτρια χώρα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, μαστιζόταν από οικονομικά προβλήματα και από διαφθορά στη πολιτική σκηνή. Στη Γερμανία επίσης τα προβλήματα φάνταζαν άλυτα λόγω του πληθωρισμού και της ανεργίας.
Ήταν τότε επακόλουθο αυτοί οι δύο λαοί να αναζητούν τρόπους ώστε να απαλλαγούν από αυτή την κατάσταση. Έτσι αναπτύχθηκε ο εθνικισμός που ώθησε ηγέτες όπως τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του λαού τους και να βάλουν φρένο στην αφαίμαξη της χώρας τους. Η ρητορεία κατά των ξένων και των κεφαλαιούχων ήταν κοινή για τους δύο ηγέτες.
Έτσι ο Μουσολίνι δημιούργησε το φασιστικό κόμμα και ο Χίτλερ το εθνικοσοσιαλιστικό.
Ο Μουσολίνι κατέλαβε την εξουσία το 1923 μέτα από πραξικόπημα, ενώ ο Χίτλερ εκλέγηκε καγκελάριος της Γερμανίας το 1933 (το 1923 αποπειράθηκε να πάρει την εξουσία στα χέρια του με πραξικόπημα αλλα απέτυχε).
Ήταν τότε που ξεκίνησε η οικονομική άνθιση για τις δύο χώρες. Οι μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν ευνόησαν την βιομηχανική ανάπτυξη και συνεπώς επέλυσαν τα οικονομικά προβλήματα και το πρόβλημα της ανεργίας.
Όμως τότε ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας των δύο ηγετών, τους κατεύθυνε στο να επενδύσουν στη πολεμική βιομηχανία και σε ελάχιστο χρόνο οι δύο χώρες έγιναν στρατιωτικές υπερδυνάμεις.
Ο Μουσολίνι το 1935 εισβάλλει και καταλαμβάνει τη Λιβυή και την Αλβανία.
Τότε η Γαλλία και η Αγγλία που είχαν συμφέροντα στα Βαλκάνια, αναζητούν και πετυχαίνουν συμμαχία με την Ελλάδα και τη Ρουμανία. Η Βουλγαρία επέλεξε να συμμαχίσει με την Γερμανία.
Ο Χίτλερ το 1939 προσαρτά την Αυστρία και τη Σουδητία της Τσεχοσλοβακίας (όπου ζούσε γερμανόφωνος πληθυσμός) στην επικράτεια του. Επίσης επιτίθεται και καταλαμβάνει τη δυτική Πολωνία. Η ανατολική Πολωνια καταλαμβάνεται απο τη Ρωσία, η οποία υπέγραψε συμφωνία ‘μη επίθεσης’ με τη Γερμανία. Παράλληλα η Ρωσία κατακτά τις Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία και Φιλανδία.
Αμέτοχες τότε δεν μπορούσαν να μείνουν η Αγγλία και η Γαλλία, κηρύσσοντας πόλεμο εναντίον της Γερμανίας. Όμως για το Χίτλερ, οι χώρες Δανία, Νορβηγία, Βέλγιο, Ολλανδία όπως ακόμα και η Γαλλία, ήταν εύκολη λεία.
[ Πηγή http://www.iefimerida.gr, http://www.hri.org ]
