Η πολιορκία της Ρόδου υλοποιήθηκε το 1522 από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή για την Οθωμανική Αυτοκρατορία και έδωσε τέλος στην πολύχρονη κατοχή από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.
Απόπειρες κατάληψης του νησιού πραγματοποιήθηκαν το 1480, το 1503 και το 1505, χωρίς όμως να πετύχουν οι Οθωμανοί τον στόχο τους.
Ο λόγος που επιθυμούσαν να κατέχουν το νησί ήταν ότι ήταν διαμετακομιστικός σταθμός για τα εμπορικά πλοία που ταξίδευαν από την Ανατολή και επίσης ήταν κομβικό σημείο του εμπορίου μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Αιγύπτου.
Το 1520 ο Σελίμ Α’, ήταν έτοιμος για να εκστρατεύσει κατά διάφορων περιοχών. Όμως πέθανε και ανέλαβε ο γιός του Σουλεϊμάν. Πρώτα κατέλαβε το Βελιγράδι και έπειτα κινήθηκε για να καταλάβει την Ρόδο. Πρόφαση του για αυτή την ενέργεια ήταν για να ελευθερώσει τους Τούρκους φυλακισμένους στο νησί.
Αρχικά έστειλε επιστολή προς τους Ιππότες για να αποσυρθούν από την Ρόδο ειρηνικά. Αυτοί αρνήθηκαν και έτσι άρχισε να ετοιμάζει στρατό και στόλο.
Όταν άρχισε η πολιορκία, οι κάτοικοι του νησιού μπήκαν στα τείχη αφού πρώτα έκαψαν χωριά για να καταστρέψουν εφόδια και τρόφιμα που θα μπορούσαν να πάρουν οι εχθροί.
Ο στρατός των ντόπιων αποτελείτο από Γάλλους, Γερμανούς, Άγγλους, Ισπανούς και Ιταλούς, οι οποίοι αν και είχαν μικρό στρατό, είχαν την βοήθεια των ντόπιων.
Έπειτα από 4 μήνες πολιορκίας, οι Οθωμανοί δεν πέτυχαν να εισχωρήσουν στα τείχη. Έτσι ο Σουλεϊμάν αναγκάστηκε να προτείνει συνθηκολόγηση και να παραδοθούν οι ντόπιοι με ευνοϊκούς όρους. Έτσι πραγματοποιήθηκε η κατάκτηση της Ρόδου και παράλληλα άρχισε η αποχώρησή των Ιπποτών.
[Πηγή: el.wikipedia.org]
